نقدی بر فیلم قاتل اهلی ساخته اخیر مسعود کیمیایی

شخصیت هایی که در « قاتل اهلی » حضور دارند دقیقاً از همان جنس آدمهای جنوب شهری کیمیایی هستند که کماکان دغدغه شان معرفت و مرام است و در نهایت قرار است به ورطه شعار بیفتند. آدمهایی که به دنبال اخلاقیات هستند و البته معترض به شرایط اجتماعی که در سالهای گذشته با اعتراضات سیاسی همراه بوده اما اینبار مسئله فسادهای مالی است که به نظر می رسد مسئله بروز تری در دنیای کیمیایی باشد. مشکل بزرگ « قاتل اهلی » را می توان در روایت قصه بیان کرد، بخشی که یکی از نکات ویژه مسعود کیمیایی در دوران فعالیت سینمایی اش بوده است. کارگردانی که همواره قصه جذابی برای روایت داشته و هرچقدر که پرداخت آنان با مشکل مواجه بوده، اما در ذات، قصه فیلمهایش جذاب و تماشایی بوده اند.

مشکل اصلی فیلم البته رویکرد قصه به شخصیت اصلی داستان، جلال سروش (پرویز پرستویی) است. (اسماش هم شبیه این اسمهای مستعار است.) ملغمهای است: یک مامور سابق، که مدام دعا میخواند و ذکر میگوید و انگشتر عقیقاش را نشان میدهد، اما به شکل مشکوکی، به سرعت خیلی پولدار شده و فرزنداناش هم حال و روز موجه و درستی ندارند. از قانون حرف میزند، اما جا به جا از رانتاش استفاده میکند. ظاهرا شخصیت اصلی است، اما دوربین فیلمساز، حتی وقتی خودش نمیخواهد، به سمت سیاوش مطلق (امیر جدیدی) برمیگردد. (اسم این یکی هم، البته متاسفانه، شبیه اسمهای مستعار است.)
"قاتل اهلی" فیلم بزرگ کیمیایی نیست. اما این نسخهای که من دیدم، اثر جمع و جور و شستهرفتهای است که میشود قصهاش را دنبال کرد، نکتههایی را گرفت، و اگر بتوانیم تناقضهای موجود در شخصیت اصلی را کنار بگذاریم (رانتخوار مهربانی که قرار است آدم خوب قصه باشد!) بخشهایی از آن را دوست داشت.

م.ک